Raskenmerken Havanezer

Nog niet zo lang geleden was de havanezer een onbekend ras, waarvan maar weinig mensen het bestaan kenden.
Inmiddels is de hij een vaak en graag geziene deelnemer op tentoonstellingen. Hieraan is natuurlijk een hele tijd van inspanningen vooraf gegaan, waarbij een klein aantal rasliefhebbers de grondslag legde voor onze huidige populatie.
Misschien dankt de havanezer zijn populariteit wel aan zijn flexibele houding. Hij voegt zich gemakkelijk in elke gezinssituatie. Zelfs wanneer er plotselinge veranderingen optreden, past hij zich bijna altijd moeiteloos aan. Dankzij een karakter dat in het algemeen vlekkeloos genoemd mag worden is dit kleine ras uiterst betrouwbaar te noemen.

Door een zorgvuldig fokbeleid, waaraan in de afgelopen jaren heel hard gewerkt is, mogen we spreken van een goed gezonde populatie waarin gelukkig heel weinig ziekten en erfelijke afwijkingen voorkomen. Op bepaalde afwijkingen die bij honden voor kunnen komen en waarvan bekend is dat ze erfelijk zijn, wordt stelselmatig getest!
Alle havanezers waarmee binnen de HCN wordt gefokt, worden bijvoorbeeld (verplicht!) getest op pra, cataract en patella-luxatie.
Havanezers zijn kleine gezelschaps honden. Ze zijn zeer aanhankelijk en verkeren graag in menselijk gezelschap. Zij vinden het heerlijk om vertroeteld en geknuffeld te worden, maar zullen niet snel opdringerig zijn. Het zijn vrolijke, zachtaardige en meegaande hondjes. Ze zijn buiten- gewoon intelligent en snel van begrip. Omdat ze het je graag naar de zin willen maken, zijn ze gemakkelijk op te voeden.

Gezien hun grote behoefte aan gezelschap zijn havanezers geen hondjes die hele dagen alleen thuis kunnen zijn. Voor mensen die de hele dag werken, een aantal dagen in de week, zijn ze dan ook niet geschikt. Vaak hele dagen alleen zijn of in een kennel doorbrengen, is het ergste dat je ze kunt aandoen.
Hoewel ze het liefst overal mee naar toe gaan, is met de juiste begeleiding en opvoeding ze wel bij te brengen om af en toe eens een paar uurtjes alleen te blijven.
Ze zijn zeer gevoelig voor de stemming van hun baasjes. Het zijn clowns als je verdrietig bent, je vindt ze aan je zijde als je ziek bent en ze zijn blij als je gelukkig bent. Door deze gevoeligheid voelen ze het ook direct aan als ze iets gedaan hebben wat niet mag. Vaak is er niet meer dan een verwijtend woord voor nodig om ze te laten merken dat je hun gedrag niet op prijs stelt. Meestal staan ze dan een paar minuten later bij je om het goed te maken.
Het is een prettige bijkomstigheid dat havanezers vrijwel niet verharen en reukloos zijn.
Kunstjes hebben ze zo onder de knie. Ze werden vroeger dan ook heel vaak als circushondjes gebruikt. Aangeleerde trucjes doen ze al snel uit zichzelf omdat ze de aandacht die ze daardoor krijgen zo leuk vinden. Hoewel ze die trucjes ook wel eens gebruiken om iets lekkers te krijgen, of om onder iets uit te komen dat ze liever niet doen . . . En wat is het dan moeilijk om ze te weerstaan!!!
Wie een leuke hobby zoekt, kan met zijn havanezer voor een van de hondensporten kiezen. Hun snelle begrip maakt ze gemakkelijk te trainen. Met “Gedrag en Gehoorzaamheid” (G & G) en “Behendigheid” doen de havanezers heel goed mee, ook op wedstrijden. Al in 1995 toen er nog nauwelijks havanezers in Nederland te vinden waren, was er een zelfs geselecteerd voor het Nederlands Kampioenschap Cynophilia (G & G -1).

Ontstaan van de havanezer
Onderstaand artikel is een samenvatting van de Nederlandse vertaling van Suzanne McKay’s “HAVANESE HISTORY”.
Havanezers behoren tot de Bichon-familie. Over het ontstaan van het ras “havanezer” is niets met zekerheid bekend. Er bestaat een aantal theorieën, die slechts met elkaar gemeen hebben dat ze een vermenging zijn van feiten, vermoedens en verzinsels. Wel is men het er algemeen over eens dat het altijd een klein, uit het Middellandse zeegebied afkomstig, ras is geweest, dat in het bezit was van de elite en dat door Italianen en/of Spanjaarden in Zuid-Amerika terecht kwam.
De Cubaanse schrijfster Zoila Portuendo Guerra heeft degelijk onderzoek verricht en komt met misschien nog de meest waarschijnlijke theorie:

Tot het begin van de 19 eeuw bestond er een geheel wit Cubaans ras dat “blanquito” heette en dat zeer vermoedelijk ontstaan is uit uit Europa afkomstige bichons. Dat ras werd echter gekruist met een paar andere rassen, waaronder voornamelijk kleine, gekleurde poedels uit Frankrijk en zo ontstond in de loop van de 19e eeuw de huidige havanezer.
Die havanezer werd troeteldier van de welgestelde Cubanen en leefde een onbekommerd bestaan tot in 1959 de Cubaanse revolutie uitbrak. Slechts enkelen van de naar de VS en Costa Rica gevluchte Cubanen waren in staat hun havanezer mee te nemen tijdens hun vlucht. Die enkelingen hebben meer dan tien jaar het ras in stand gehouden.
In het begin van de jaren zeventig zijn Bert en Dorothy Goodale heel doelbewust en vakkundig gaan fokken met drie bloedlijnen havanezers. Bovendien werd men ook op Cuba zélf actief na zorgvuldig onderzoek werd daar een fokprogramma opgezet met 15 raszuivere exemplaren als uitgangspunt. Inmiddels bestaat de havanezer weer in grote aantallen en gaf Cuba zelfs een postzegel uit, met een havanezer als afbeelding.
Al deze inspanningen hebben geleid tot de havanezer zoals we die nu kennen.

Havanezer.eu © 2018 Frontier Theme